Niet de renners zelf maar de weersomstandigheden speelde de hoofdrol in de Nederlandse klassieker. Wat opgenomen beelden van onderweg en de uitzending van de laatste kilometer was alles wat de televisiekijker kreeg voorgeschoteld. Een domper die bovendien werd versterkt door de tweede plaats van Michael Boogerd. De Hagenaar had met ploeggenoot Freire afgesproken hem naar de zege te loodsen. Door een aanval viel dat plan in duigen. Boogerd moest doortrekken, Freire zakte er doorheen waarna Di Luca zonder enige moeite zijn concurrenten vloerde.
De grote groep die de laatste beklimming van de Cauberg aanving was een resultaat van een fletse vertoning. Lang reden vier renners voor het peloton uit, met Erwin Thijs en Christophe Moreau als voornaamste vluchters, die ook het langst standhielden. Na een speldenprik van Leon van Bon en Steffen Wesemann werd de koers andermaal geneutraliseerd door een nieuwe kopgroep van vier. De drie sterke blokken, Quickstep, T-Mobile en Rabobank waren vertegenwoordigd in de personen van Wesemann, Lotz en Kroon. Op de Eyserbosweg trokken de vier door om pas op zes kilometer van de streep gegrepen te worden. De capitulatie van de koplopers was te danken aan het gebrek aan cohesie in de voorste groep. Verschillende belangen, met vooral het electronische oortje als boosdoener, lagen ten grondslag aan de mislukte samenwerking. Tot woede van Karsten Kroon. De renner van Rabobank lijkt zich steeds minder thuis te voelen bij de bankiersploeg. Na jaren opoffering voor zijn kopmannen Boogerd en Dekker wil de Drent zo graag eens zijn eigen gang gaan. Keer op keer worden zijn snode plannen echter gedwarsboomd door volledige steun aan de kopman die van hem verwacht wordt. Zondag droomde Kroon even van een sprint met vier op de Cauberg waarvan hij van tevoren al wist de zege te pakken, de sprintende capaciteiten van Etxebarria was hij voor het gemak even vergeten. Zo ver kwam het echter niet. Na de hergroepering vooraan vonden ook achter in het peloton weer renners aansluiting waardoor de Cauberg als scherprechter zou gaan dienen.


Rabobank dacht met Freire een ultieme joker te bezitten die voor de winst kon gaan. Uiteindelijk kwam de wereldkampioen ruim tekort op winnaar Di Luca. Door de snelle aflossing van Dekker en Kroon moest Boogerd al snel de dans leiden op de laatste beklimming. Een ultieme poging van Uros Murn was voor velen het startsein om zich al in gang te trekken voor een sprint. Boogerd trok vervolgens vol door met als voornaamste slachtoffer zijn eigen ploeggenoot. Danilo Di Luca nam plaats in de zetel die de Rabobank-renner hem bood om vervolgens op de laatste honderd meter het definitieve verschil te maken. Met opnieuw een tweede plaats en een falende kopman kon Boogerd maar moeilijk zijn teleurstelling verbergen. Beseffende dat het Nederlandse volk opnieuw zou refereren naar al die tweede plaats klom hij wat gelaten het podium op. Bij het aanschouwen van zijn zoontje toonde Boogerd al weer een lach. Zelf zal hij graag hopen dat zijn kind volgende week niet nodig is om tekenen van vreugde op zijn gezicht te toveren.