Op voorspraak van Eddy Merckx verzwaarde de wedstrijdleiding het parcours van Luik-Bastenaken-Luik. Met een drieluik van de Côte de Wanne, Stockeu en Haute-Levée moest het peloton vast en zeker al uitgedund worden. En zo geschiedde. Door de vorming van enkele interessante groepjes ontspon de finale zich al bijzonder vroeg in de wedstrijd. Het straffe tempo waaronder dat gebeurde zorgde al voor de nodige slachtoffers. Favorieten moesten zich reppen om te zorgen dat zij ook voorin koers te vinden waren. Paolo Bettini, al twee keer eerder winnaar van La Doyenne, was een van de voornaamste aanstichters van het geweld. De Italiaan deinst er niet voor terug om zware koersen al vroeger te openen. Ondanks het ontbreken van topvorm toonde de renner van Quickstep zich alert en goed van voren. Daar waar voorname kanshebbers als Boogerd en Rebellin het liefst pas op een laatste beklimming een forcing doorvoeren, werd hen eens te meer getoond dat die lafheid vaak leidt tot frustratie. Opnieuw kwam Boogerd tekort voor een overwinning en dat was mede te wijten aan de slimheid van Voigt en Vinokourov. Beide vluchters vertrokken ver voor de aankomst, ontliepen zo de stevige finale op de Saint-Nicholas die verwacht werd en hielden stand.

Een inschattingsfout van Rabobank dit keer. De bankiersploeg reden in iedere ontsnapping attent mee maar misten de beslissende slag. Het gat toerijden lukte uiteindelijk niet meer, waarna de kopman van Rabobank slechts kon rijden voor een derde plaats. Vaker is het Boogerds voorzichtige manier van rijden die hem parten speelt. Door steeds maar weer te hopen op een ideale finale verkleint hij zijn kansen. Boogerd is niet voorzien van een goed eindschot waardoor hij in principe solo moet aankomen. Met de huidige specialisatie in het peloton en de nivellering van het huidige topniveau is het niet gemakkelijk een definitief gaatje te slaan. Als de Rabobank-renner wacht tot de laatste beklimming zal hij nooit een beslissende voorsprong verkrijgen. Renners als Vinokourov en Bettini, die ook nog op zijn sprint kan vertrouwen, tonen Boogerd al vaak hoe hij een koers dient te winnen. Sneller in de wedstrijd een demarrage plaatsen luidt dan het simpele devies. De methode zal lang niet altijd winst garanderen, maar op de huidige wijze zal hij niet veel vaker gloriëren.
Vinokourov en Voigt gaven al het goede voorbeeld. De onvoorstelbare Voigt, die in de Waalse Pijl ook al auteur was van een monsterontsnapping, vertrok op 52 kilometer van de aankomst. Vinokourov overzag het gevaar en sprong vervolgens achter de Duitser aan. De twee bouwden hun voorsprong langzaam uit, met uitzondering van een dipje op La Redoute. De achtervolgers kwamen dichtbij maar verzuimden definitief het gat te dichten. Uiteindelijk zagen zij de twee niet meer terug. In een sprint à deux was het Vinokourov die nog het meeste overschot had. Boogerd completeerde het podium door samen met Bettini in de slotfase de gedemarreerde Evans bij te halen en daar vervolgens van weg te rijden. Opnieuw een podiumplek, weer geen winst. Boogerd verzuchtte al nooit meer een wedstrijd van kaliber te kunnen winnen. Hij bezit de capaciteiten, de ploeg wil zich dus ook opofferen voor hun kopman maar uiteindelijk komt het toch aan op durf en koersinzicht. Het gebrek daaraan en de voortdurende zenuwen spelen een even zo grote rol. Alleen Boogerd zelf kan hem van overwinningen afhouden.