Het weer is niet te vergelijken met die wedstrijd uit 1988. Een zonnetje schijnt op de helmen, een licht windje ondersteunt de renners op hun weg naar Tours. Prachtig fietsweer dus, met hier en daar een blaadje op de weg, zij het sporadisch. Geen waaiers weerhouden de ploegen van een sprintfinish.



Zoals gebruikelijk een vroege vlucht. Jan Hruska probeert het even maar wordt weer gegrepen. Mede door het prachtige weer wordt er in het eerste uur al ruim vijftig gemiddeld gereden. Een ander groepje van drie dan. Weer een aantal renners met een goede tijdrit in de benen. Met deze snelheden zijn het juist dit soort renners die het hoge tempo langer kunnen aanhouden. Die drie zijn overigens: José Ivan Gutierrez (IBA), Stephane Berges (AGR) en Joost Posthuma (RAB). Zij ontsnappen bij Bonneval voor een lange vlucht. Tevens zorgt dit voor rust in het peloton en de wedstrijd krijgt ineens een stabiel karakter. De vluchters rijden wel flink door. Ook zij weten dat de laatste jaren (één keer uitgezonderd in 2003: Zabel) een vlucht beslissend was. Als de voorsprong ruim acht minuten bedraagt, laat het peloton niet langer begaan en zet de achtervolging in aangevoerd door Crédit Agricole. Zij zijn hier op volle oorlogssterkte aanwezig met diverse kanshebbers in de sprint.


Intussen gebeurt er toch het een en ander in het peloton. Luca Paolini, die als kanshebber wordt gezien, valt en breekt zijn pols en kan hierdoor vervroegd vakantie aanvragen bij zijn werkgever Quickstep. Ook Protour winnaar Di Luca houdt het voor gezien en laat zijn collega’s aan hun lot over. Uiteindelijk zullen ongeveer twintig man niet starten of niet finishen.


Met nog veertig kilometer te koersen is het gedaan met de vluchtpoging. Er zijn teveel teams die belang hebben bij een sprintaankomst. Berges was al teruggepakt en Posthuma en Gutierrez geven elkaar een klopje op de schouder ten teken van een prettige samenwerking. Mr. Bookmaker bepaalt samen met Davitamon Lotto het tempo, maar iedereen weet dat de vluchters dertig kilometer te vroeg zijn teruggenomen en er zijn kapers op de kust!


Stijn Devolder rijdt altijd. Ook vandaag weer. Hij krijgt landgenoot Philippe Gilbert mee. Steeds verder lopen zij uit op het peloton, dat sinds de ontsnapping moeite heeft met de organisatie en al snel staat er één minuut op de teller. Terwijl Mart Smeets het nog over de kansen van Rabo (De Jongh) heeft, gaat het er op de Belgische zender véél enthousiaster aan toe. Wat wil je nog meer als Belg. Twee landgenoten aan de kop met een reële kans op een overwinning. Echter, zelfs de op hol geslagen commentatoren slaan door en dichtten de twee renners te grote vorm en vooral slimheid toe. Want wat juist niet moest gebeuren, vanuit het oogpunt van de vluchters, gebeurt juist wel.


Devolder neemt op één kilometer van de finish niet meer over. Gilbert zit te vloeken en voelt de bui al hangen, want alleen gaat het niet meer. De commentatoren krijgen, met nog vijfhonderd meter te gaan, nu ook door dat de streep driehonderd meter eerder in het parcours had moeten liggen en bijten op hun nagels. Hoe hard ze ook hopen, het peloton is op hol geslagen en het molentje van hun hengel draait de twee gewoon binnen.


Crédit Agricole mist de slag compleet en heeft alleen Dean voorin zitten. Ook potentieel winnaar McEwen zit te ver naar achteren en heeft niemand die hem brengt.


Bennati heeft de beste uitgangspositie en denkt de voornaamste concurrent in Davis te hebben. Dat klopt ook tot op dertig meter voor de streep. Daar komt Zabel uit het wiel van Davis, duikt in het gat dat Bennati openlaat en pakt weer eens ouderwets zoals we dat vroeger van de Duitser gewend waren. Hij drukt op de meet precies zijn wiel voor dat van Bennati en Davis over de streep en wint op een prachtige wijze Parijs - Tours.


Voor Zabel is dit werkelijk een geweldige overwinning. Wie gunt het deze goedlachse oudgediende niet? Zijn laatste wedstrijd in het magenta van T-Mobile, een mooier afscheid kan je niet bedenken voor deze man, die hier en passant al voor de derde keer wint en zich in een prachtig rijtje drievoudig winnaars bijgetekend ziet! Wat een klasbak is Erik Zabel toch! En wat zullen ze bij T-Mobile balen dat het enig echte boegbeeld van het Duitse wielrennen vertrekt!