Aanvankelijk heeft moeder natuur andere plannen als het gaat om de verdelingen in het algemeen klassement. De organisatie heeft de indeling zodanig gemaakt dat de sterkst geachte tijdrijders het laatst aan de proloog zullen beginnen. Als het dan gaat regenen op het moment dat er nog zo’n veertig renners moeten starten is het karakter van deze ronde meteen gezet. Niet alleen rijderkwaliteiten, maar ook een beetje geluk, bepalen de ranglijst. Rik Verbrugghe, op zich een goede tijdrijder, lijkt het meeste voordeel te behalen van zijn vroege start en staat aan de leiding na de eerste dag. Erik en Thomas, ook wel de “dubbeldekker” genoemd hier, hebben door de veranderde weersomstandigheden de slag gemist, maar ook Julich en Rebellin komen nu niet meer goed uit de verf.



De volgende dagen zijn sprinters dagen en, zoals verwacht, zijn er veel gegadigden voor deze ritwinsten. Het is opvallend dat juist nu Max van Heeswijk, die het hele seizoen in mineur lijkt te beleven, de eerste etappe wint en met afstand! Als bonus maakt hij voldoende verschil goed met bonificatie seconden om tevens de leiding over te nemen in het klassement. Simone Cadamuro wint de tweede etappe op wederom een vlakke ondergrond en lokale rondjes. Rik Verbrugghe neemt de rode leiderstrui weer over van Van Heeswijk. De verschillen zijn zo klein waardoor er voor elke seconde bonificatie gesprint wordt. Allan Davis (LSW) doet hier actief aan mee nadat ook hij in de proloog goede zaken heeft gedaan. In de derde etappe zal hij dan zijn slag slaan door de rit zelfs te winnen en op gelijke hoogte te komen met de leider in het klassement.



De “bergen” van deze koers zullen wel voor wat verschillen zorgen, nog meer zelfs door de massale opgave van renners. Onder meer Rebellin en Gusev geven er de brui aan, terwijl zij toch als kanshebbers worden gezien. Echter, als er coureurs uitvallen, staan er altijd anderen klaar. Zo ook een opvallend rijdende Leif Hoste, die diverse pogingen onderneemt om zijn mislukte vlucht in de HEW-classic goed te maken, wat helaas ook nu niet lukt. Wel rijdt hij naar een mooie plaats in het klassement, zodat ook hij in de afsluitende tijdrit kans maakt op de eindoverwinning. Allessandro Ballan gaat er echter met de ritoverwinning vandoor in de vierde etappe. Opmerkelijk is toch ook, hoewel niet echt voorin het klassement, het optreden van Victor Hugo Peña. Deze renner is vier maanden uitgeschakeld en komt zonder enig wedstrijdritme deze ronde opfleuren met zijn aanwezigheid. Daarnaast rijdt hij de Eneco Tour ook uit, iets wat slechts twee van zijn collega’s van Phonak hem kunnen navertellen.



Wederom slaat “Maxie” toe in de vijfde etappe, wat nog eens bestempelt dat het Discovery-team zich dit jaar collectief zeer goed voelt. Verbrugghe voelt zich lekker in het Rood, maar voelt de hete adem van Davis en Erik Dekker in de nek. Het verloop van de zesde etappe is misschien nog wel het leukst met Stefan van Dijk als ritwinnaar, mede doordat hij niet in één van de twintig Protour teams zit. De Mr. Bookmaker renner had de dag ervoor al laten blijken in goeden doen te zijn met een tweede stek achter Van Heeswijk.



Wat eerder al verwacht werd, gebeurt dan op de slotdag. De individuele tijdrit over ruim 26 kilometer zal de beslissing moeten brengen. Verbrugghe leidt, Davis is tweede op vijf seconden en E. Dekker is derde op dertien seconden. Echter, zij zijn niet de enige kanshebbers op de eindoverwinning, aangezien de top vijftien binnen schootsafstand staat van de leider, allen binnen de minuut! Ook hier weer een volledig vlak parcours, tenzij de brug over de rijksweg als klim gezien wordt, maar verder geen obstakels. Wel een technisch deel achterop het parcours met veel bochten. Al snel blijkt dat Leif Hoste in goede vorm verkeert, gezien het tijdsverschil met de op dat moment snelste tijd van Jan Hruska. Mogelijk is hij toch de kandidaat voor de eindoverwinning? Het antwoord wordt dan snel gegeven. Bobby Julich verplettert de tijd van Hoste halverwege en doet er in de afsluitende tien kilometer nog een schepje bovenop. Davis verliest ruim twee minuten en valt zelfs buiten de top 10. Ook de “dubbeldekker” bijt zich stuk op de tijd van Julich, echter Erik Dekker rijdt een zeer verdienstelijke tijd: Derde achter Julich en Hoste, waarmee hij zijn tweede plaats bezegeld. Rik Verbrugghe rijdt dan toch een teleurstellende twintigste tijd, waar men hem eerder in de top vijf zou verwachten. Dit kost hem dan ook een podiumplaats en valt terug naar de zesde plaats in het eindklassement.



Bobby Julich is de verdiende winnaar van de Eneco tour geworden. Erik Dekker wordt tweede en Leif Hoste wordt zéér verdienstelijk derde. Thomas Dekker legt beslag op de vierde plaats, een resultaat van formaat van een slechts twintig jarige! Het is zeker jammer dat deze, op zich geslaagde, ronde een nare nasmaak overhoudt aan het algemene verloop van gebeurtenissen. Het is niet goed voor een ronde, de sponsor en zeker niet goed voor het wielrennen dat er zoveel fout blijkt te gaan gedurende het evenement. De Eneco Tour is beslist, maar er dient beslist verbetering te komen in onder andere de parcourskeuze en media ondersteuning!